مدیران و مسئولین مراقبِ رفتارهای خود باشند !

جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 
 در ساختار قدرت ؛ هر مقام مسئول ؛ ویترینِ یک سیستم است. او تنها یک فرد نیست‌ که او تجسمِ حاکمیت ؛ نمادِ عدالت و بازتابِ کلِ آن نهاد است. اما حقیقت تلخ این است که سیستم‌ها با ساختارها ساخته نمی‌شوند که به واقع با رفتارها متجلی می شوند. گاهی یک رفتارِ نسنجیده ؛ یک کلام گزنده یا یک نگاه تحقیر آمیز از سوی یک مقام مسئول ؛ مانند یک قطره ی زهر در چاهِ پاکِ اعتماد عمومی ریخته می شود. وقتی یک مسئول با بی‌ حوصلگی یا خود رأی‌گری با شهروندی برخورد می‌کند ؛ او تنها یک نفر را آزار نداده که او در واقع تمامِ شأن ؛ هیبت و اعتبار آن مجموعه را زیر سوال برده است. او با یک حرکتِ ناپخته ؛ سال‌ها تلاشِ ساختاری را به لجن کشیده و ذهنیتِ جمعی را از عدالت به سمت تبعیض و بی‌ عدالتی سوق داده است. در آن لحظه ؛ مردم دیگر با یک فرد سر و کار ندارند که آن‌ها با کلِ سیستم درگیر می شوند. اما حقیقتِ عمیق‌تر در سوی دیگرِ این سکه نهفته است. قدرتِ واقعی نه در تحکم که در صبر و انصاف و مهم تر از همه در مردم داری ست. 

 روایتِ هموطنی را شنیدم که با قلبی پر از کینه و ذهنی مالامال از بی‌ اعتمادی نسبت به دستگاه قضا ؛ به عدالت خانه وارد می‌شود ؛ اما با برخوردِ یک قاضی که در عین اقتدار ؛ شنونده‌ای منصف و داوری شکیبا بوده روبرو می شود و کمی بعد با نگاهی متفاوت از آن اتاق خارج می‌شود. روایتی که یک درسِ بزرگِ حکومتی ست. دقت در قضاوت ؛ حوصله در استماع و احترام به کرامتِ انسانیِ متهم یا شاکی می‌تواند یک ذهنیتِ سمی را به یک اعتمادِ پایدار تبدیل کند. در چنین لحظاتی آن قاضی نه تنها یک پرونده را فیصله می دهد ؛ بلکه یک روحِ آسیب‌ دیده را هم ترمیم می‌کند و اعتبارِ یک نهاد‌ را به شکلی آبرومند بازسازی می‌نماید. باید که تمام مسئولین و مدیران ما مراقبِ رفتار خود باشند. آنها دقیقا در کانونِ نگاه‌ها هستند. هر حرکتِ آنها یا می‌تواند سنگ بنایِ اعتماد باشد‌ ؛ یا آجرِ اولِ ویرانیِ اعتبارِ مجموعه‌ای که از آن نمایندگی می‌کند. می شود با کمی انصاف و عدالت و مهربانی اعتبار ساخت یا می شود شمشیر را از رو بست و کل سیستم را به لجن کشید.