هفتم محرم در میان شیعیان جایگاه ویژه‌ای دارد و به نام ، فرزند و برادر وفادار شناخته می‌شود. حضرت عباس(ع) در واقعه کربلا پرچمدار سپاه امام حسین(ع) بود و به دلیل شجاعت، ایثار و تلاش برای رساندن آب به خیمه‌ها، به «سقای دشت کربلا» شهرت یافت.
بر اساس گزارش‌های تاریخی، در روز هفتم محرم سال ۶۱ هجری قمری، سپاه مخالف به فرماندهی مسیر دسترسی کاروان امام حسین(ع) به آب فرات را مسدود کرد. از آن زمان، تشنگی بر اهل‌بیت و کودکان خیمه‌ها سایه افکند و حضرت عباس(ع) بیش از پیش به عنوان نماد وفاداری و فداکاری شناخته شد.
به همین مناسبت، در بسیاری از شهرها و هیئت‌های مذهبی، مراسم عزاداری هفتم محرم با محوریت حضرت عباس(ع) برگزار می‌شود. مداحان و عزاداران با یادآوری رشادت‌های ایشان، از وفاداری، جوانمردی و ایثار این شخصیت بزرگ تاریخ اسلام سخن می‌گویند و ارادت خود را به ساحت آن حضرت ابراز می‌کنند.
هفتم محرم نه تنها یادآور تشنگی اهل‌بیت در کربلا، بلکه نمادی از وفاداری بی‌قیدوشرط و ایستادگی در راه حق است؛ ارزش‌هایی که نام حضرت عباس(ع) را برای همیشه در تاریخ و فرهنگ شیعه ماندگار کرده است.