وضعیت اینترنت در ایران، این روزها حکایتی تلخ از دسترسی نابرابر و افت شدید کیفیت را روایت میکند. به نظر میرسد اینترنت، همچون سفرهای نابرابر، تنها به کام لایههای بالادستی شیرین است و بخش قابل توجهی از کاربران، همچنان در محرومیت از یک اتصال پایدار و پرسرعت به سر میبرند.
دیتاسنترها در صف انتظار؛ «لیست سفید» کلید دسترسی!
حتی در میان دیتاسنترهای پرحاشیه، همه IPها طعم اینترنت را نمیچشند. بخش کوچکی از کاربران، آن هم کسانی که توانستهاند با رایزنی و قرار گرفتن در «لیست سفید (Whitelist)» – عمدتاً از طریق سازمان نظام صنفی – خود را به نوعی نجات دهند، به اینترنت دسترسی دارند. این یعنی، برای دسترسی به اینترنت، تنها راه، ارتباطات خاص و طی کردن روالهای اداری است، نه یک حق همگانی.
فاجعه پهنای باند: ۷۱ درصد کاهش در ۴ سال!
اما شاید تکاندهندهترین خبر، مربوط به افت چشمگیر ظرفیت پهنای باند بینالمللی کشور باشد. گزارشها حاکی از آن است که این ظرفیت، از ۷ ترابیتبرثانیه در مهر ۱۴۰۱، به تنها ۲ ترابیتبرثانیه در خرداد ۱۴۰۳ رسیده است! این یعنی کاهشی ۷۱ درصدی که پیامدهای جدی برای ارتباطات کشور و کسبوکارهای آنلاین دارد. این افت، نتیجه مستقیم تنشها و ناآرامیهای اخیر است که شبکه ملی اینترنت را تا مرز فروپاشی کشانده.
پیامدها:
این وضعیت، نه تنها قدرت رقابتپذیری ایران را در عرصه جهانی کاهش میدهد، بلکه ارتباطات داخلی و دسترسی به اطلاعات را نیز با موانع جدی روبرو میسازد.
